Rust, ritme en ruimte. Ik propageer het als opvoedkundige en als moeder. Deze aspecten zijn volgens mij essentieel in de opvoeding en komen ook in ons gezin aan bod. Als ik ritme en rust uit het rijtje vis is dat in die onstuimige kleine kinderjaren wel misschien het belangrijkste geweest. Ouders met wie ik gewerkt heb en die flink rommelden met ritme en rust ervaarden het als een verademing nadat er een herkenbare dagindeling was ingevoerd. De kinderen varen er wel bij!
Familie en vrienden noemden ons wel eens rigide. ‘Ze zijn toch nog niet moe? Kijk maar, hoe druk ons kind nog is. Hij wil echt nog niet slapen’, zei een kennis tijdens een dinertje. ‘Tja’, glimlachte ik en ik dacht : ‘Druk? Hyper zul je bedoelen, juist naar bed! Hij wil nog niet? Heeft hij daar iets over te zeggen dan?’ Bij het zien van onze prettig uitgeslapen kinderkoppies die vrolijk pas na 8 uur ‘s ochtends de dag begonnen was ik mijn zogenaamde rigide opvattingen al snel vergeten.
Hier in Frankrijk is het een cliché, over het algemeen gaan de kinderen te laat naar bed en komen slaap te kort. Bij de dokter en de welzijnsinstellingen hangen humeurige posters met uitgeputte ouders en kinderen met een duim in hun mond. Hun knuffeltje sleept over de grond: ‘mag ik alsjeblieft naar bed mama?’ staat er bij. Op de meeste scholen wordt nog in de middag geslapen totdat je een jaar of zes bent, daarna klap je je stretchertje niet meer uit maar blijf je braaf in de klas zitten. Alles heeft te maken met een ander dagritme, anders kijken naar kinderen, de werkende ouders, traditie, mooi weer.
Nu onze kinderen wat ouder zijn is het makkelijker om wat soepeler met bedtijden om te gaan. Je ziet aan ze dat het kan, af en toe een avond laat is geen probleem. Het kan ook soms niet anders: ze houden hier van dorpsfeesten en we hebben nog steeds geen oppas. In het kader van je beste beentje voor gaan wij braaf naar deze gelegenheden. Deze avonden duren enorm lang en zijn soms een slepende maar geanimeerde zitting, van line-dancing, veel drank en gezelligheid onder de tl-lampen. Direct na het toetje, zo tegen één uur ‘s nachts, pakken we onze kinderen op en lopen we onder de sterrenhemel naar huis. Wij zijn standaard de eersten die gaan van de ongeveer 300 aanwezigen. Bejaarden, baby’s, peuters; iedereen blijft.
Het vriendje van onze oudste blijft altijd tot het eind, hoewel dat einde moeilijk te duiden is. Hij is acht jaar en vergezelt zijn moeder ook wel naar de disco waar hij dan in een hoekje in slaap valt. Afgelopen zaterdag is hij tegen een uur of vijf op de verwarming in de disco in slaap gekukeld terwijl de die-hards, waaronder zijn moeder, doorgingen tot 8 uur. Ach en wee zouden we zeggen in Nederland en ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel eens van moet fronsen. Maar uiteindelijk worden deze kinderen ook groot, maar of het heel erg gezellig en gezond is met al die vermoeide kinderen?
